Ervaringsverhaal: Samen verder na het verlies van je partner

Sinds het overlijden van mijn partner voelt het alsof mijn leven in een heel andere werkelijkheid is beland. Het eerste jaar ging grotendeels aan me voorbij. Er moest veel geregeld worden en ik leefde vooral op de automatische piloot. Pas later drong het echt tot me door wat er allemaal was gebeurd en hoeveel ik in die periode eigenlijk niet bewust heb meegemaakt. In diezelfde periode merkte ik ook hoe het leven voor anderen gewoon doorging, terwijl ik zelf nog vol emoties en vragen zat die ik graag wilde delen. Het deed pijn dat sommige mensen dachten dat je na één jaar wel weer verder gaat. Maar voor mij begon het rouwen juist dán pas echt.

De opgave van een levensverhaal

Wat ik toen erg moeilijk vond, was dat ik al snel een levensverhaal moest samenstellen voor de afscheidsdienst. Dat voelde als een enorme opgave terwijl ik nog midden in de emoties zat. Ik deed wat ik kon, maar nu – met wat meer afstand – komen er nog steeds herinneringen of woorden in me op waarvan ik denk: die had ik toen ook willen delen. Het blijft een proces waarin je steeds opnieuw dingen tegenkomt.

Behoefte aan ruimte

In de eerste maanden had ik vooral behoefte om mijn verhaal kwijt te kunnen. Aan iedereen die wilde luisteren. Een arm om me heen, iemand die zei dat ik het zou redden – dat gaf me houvast. Daarna kwam juist een periode waarin ik meer rust wilde. Ik had zoveel gedachten waar ik zelf mee moest worstelen. Dan was het fijn om te weten dat ik altijd even ergens terecht kon, mijn verhaal kort kon delen, en daarna weer terug mocht in mijn eigen cocon. Ik merkte ook dat goedbedoelde adviezen soms niet aansloten bij wat ik voelde. Mensen willen helpen, maar als je het zelf niet hebt meegemaakt, is het moeilijk om echt te begrijpen wat er in je omgaat.

Mijn emoties zaten dat eerste jaar hoog. Eén opmerking kon me volledig uit balans brengen. Zelfs gewone dingen oppakken – boodschappen doen, afspraken maken – voelde als enorme stappen. Toch weet ik dat je niet kunt blijven stilstaan. Je probeert door te gaan, ook al gaat dat met vallen en opstaan.

Herkenning zoeken

Nu merk ik dat ik vooral behoefte heb aan contact met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Mensen die het gevoel van alleen zijn na het verlies van een partner herkennen. Aan hen vertel je makkelijker wat er in je omgaat, zonder bang te zijn dat je “te veel” praat over je verdriet. In mijn omgeving wordt er steeds minder gevraagd naar hoe het nu met me gaat of naar mijn partner, terwijl ik daar juist wél behoefte aan heb. In een groep met lotgenoten hoop ik die ruimte weer te vinden.

Vooruitkijken

Het lijkt me waardevol om te horen hoe anderen omgaan met hun verlies, hoe zij hun dagen invullen en wat hen helpt. Want uiteindelijk moet ik mijn leven opnieuw opbouwen, en dat valt soms zwaar. Wat helpt, is vooruitkijken naar kleine, fijne dingen. En misschien nieuwe mensen leren kennen met wie je iets voor elkaar kunt betekenen.

Eerste bijeenkomst lotgenotencontact

Wij merken dat meer inwoners deze behoefte delen. Daarom organiseren wij als welzijnsorganisatie een eerste bijeenkomst voor lotgenotencontact op 7 april van 14.00 tot 16.00 uur. We nodigen iedereen die behoefte heeft aan herkenning, begrip en een veilige plek om te praten van harte uit om aan te sluiten.