Hendrien (fictieve naam) kwam via sociaal werker Annet in aanraking met de gespreksgroep voor naasten met kanker. Zij vertelt dat de uitnodiging van Annet op het juiste moment kwam: “Ik vind het een verademing om te kunnen uiten waar je tegenaan loopt zonder als klager bestempeld te worden.”

“Daarnaast vind ik het ook geruststellend om te ontdekken dat het niet vreemd is om je overbelast te voelen. Kortom, het zijn hele openhartige gesprekken die we voeren. Allen zijn we mantelzorgers en zien we onze partners strijden tegen de kanker.”

Annet knikt instemmend en vult aan: “Elke keer weer vind ik het zo mooi om te zien wat de deelnemers aan elkaar hebben. Dat geven ze mij ook meermaals terug. Ze delen dezelfde gevoelens en lopen tegen dezelfde situaties aan. Het is soms moeilijk om die gevoelens te delen met een familielid, buurman of vriendin. Hier vinden mensen de herkenning en erkenning die zo belangrijk is.”

Hendrien vertelt dat er na twee bijeenkomsten al een gevoel van verbondenheid ontstond binnen de groep: “Het voelde al snel zo vertrouwd, dat we ook de mindere kanten van je functioneren met elkaar konden bespreken. Maar het zijn niet alleen zorgen die we met elkaar delen; er zijn zeker ook gezellige momenten.” Annet: “Het zijn inderdaad bijeenkomsten met een lach en een traan. Zo is het leven ook.”

“Ik denk dat het voor iedere mantelzorger aan te raden is om van dat eiland af te stappen en lotgenoten op te zoeken in een gespreksgroep,” aldus Hendrien. “Al met al voelt het als een uitje voor mij!”