‘Ik kan niet zomaar een buurmeisje of een kennis vragen om op te passen,’ vertelt ze. ‘Het moet iemand zijn met medische kennis.’

Zelfs ’s nachts kan ze de tweeling niet alleen laten. ‘Een epileptische aanval kan dodelijk zijn. Ik moet altijd opletten.’

Ieder moment van de dag, óf nacht, kan er dus iets gebeuren. ‘Ik voel me soms machteloos. Het maakt me ook wel onzeker. Ik ga soms aan mezelf twijfelen als moeder, maar ook als mantelzorger. Ben ik er wel op tijd bij als het misgaat? Zie ik het wel gebeuren? Hoor ik het wel? Ik leef vaak in angst.’

De rest van hun leven zullen de jongens elke dag en nacht zorg nodig hebben. Dat beseft ook Rüstem, die haar ondersteunt namens de gemeente. ‘Een diepe buiging voor de manier waarop Sarita in het leven staat,’ zegt hij. ‘Ondanks alle tegenslagen en problemen die zij dagelijks ervaart, blijft ze toch positief. Ze is een inspiratie voor velen. Als gemeente willen we er dan ook voor haar zijn.’

Waardering en steun zijn voor Sarita belangrijk. ‘Ik heb me vaak niet begrepen gevoeld. Als Rüstem tegen me zegt dat ik er niet alleen voor sta, dan voel ik me gezien en gehoord.’