Iedere inwoner heeft een verhaal; daar komen we bij elk kennismakingsgesprek weer achter. Het verhaal van An is er eentje dat indruk maakt. Ze introduceert zichzelf als een ‘vlotte tante’ en een ‘behoorlijke kwebbel’. Haar opgewekte uitstraling verhult een levensverhaal vol tegenspoed en zorg, maar ook van indrukwekkende veerkracht.

In een relaxte fauteuil, voor het raam in het huis waar ze al 45 jaar woont, vertelt An openhartig over haar leven. Over de intensieve zorg voor één van haar drie kinderen, die vanwege een zware verstandelijke beperking, jarenlang haar bewegingsvrijheid beperkte. En de zorg voor haar man, die ‘erg aan het leven hing’ en ondertussen meermaals streed tegen kanker. Een strijd die hij in 2024 verloor. Tot slot is er nog het verhaal van hun andere zoon, een sympathieke allemansvriend, die door zinloos geweld om het leven is gebracht.

“Het wonder is dat we al deze tegenslagen keer op keer hebben overleefd. We hebben onze weg daarin gevonden,” vertelt An. “In eerste instantie samen met mijn man. Wij waren echt een team. Ik zag onszelf als een Siamese tweeling, omdat we zo hecht waren. We gunden elkaar ook ons eigen verdriet en dat konden we accepteren. Daarnaast wilden we allebei geen slachtoffer zijn. We bleven eropuit gaan om onder de mensen te blijven.”

Na het overlijden van haar man staat ze er alleen voor. “Het gemis was wederom groot, maar nu was ik echt alleen. Mijn dochter heeft mij eigenlijk op het goede spoor gezet. Ik zocht te veel houvast bij haar; zij zette me aan het denken en liet me inzien dat ik toch nog wat van het leven moest maken. Mijn dochter kwam ook met een overzicht van jullie activiteiten. Ik had al eens contact gehad met Annet Reimert van Mens en Welzijn Voorst vanwege mantelzorgondersteuning en zij raadde mij ook aan om eens een kopje koffie te komen drinken.”

Op een woensdagochtend trok An de stoute schoenen aan, ondanks een interne strijd en verschillende vooroordelen. “Ergens wilde ik niet gaan. Het voelde als een enorme drempel, maar ik realiseerde me ook: ‘als ik hier thuis blijf zitten, heb ik alleen mezelf ermee’.” Ze ontdekte dat er fanatiek gesjoeld werd, en aan dat oer-Hollandse spelletje heeft ze warme jeugdherinneringen. Sindsdien is ze niet meer weg te denken bij de sjoelclub op donderdagochtend. Daarnaast wandelt ze nu vaak mee op maandag en gaat ze regelmatig naar het ‘bewegen met de fysio’.

Naast die activiteiten koestert ze haar ‘eigen leventje thuis’. “Ik zou nog wel meer activiteiten kunnen doen, maar op deze manier blijf ik het ervaren als een uitje.” Ze ervaart gevoelens van blijdschap na afloop, drempels zijn vervaagd en haar netwerk is vergroot. En ze is trots. Trots op zichzelf.